ตอนที่ 81 ฮองเฮาทำตัวเองให้ดูโง่ (3)

“ต้องทำอย่างไร ท่านจึงจะเลิกตามตื๊อข้า ?” 

 

นัยน์ตาของไป๋หยานเปล่งแสงเย็นยะเยียบ น้ำเสียงที่นางใช้ถามก็แสนเย็นชา

 

คำถามของนางราวกับหมัด ที่ต่อยตรงเข้าหัวใจของเขา กระทั่งทำให้เขารู้สึกใจอ่อนล้า ขณะที่แขนทั้งสองกลับโอบกระชับร่างของนางแน่นขึ้น

 

หญิงผู้นี้ เหตุใดถึงอยากจะหลบเลี่ยงข้าเสียเหลือเกิน ?

 

“ไป๋หยาน  เจ้าโชคไม่ดีเอาเสียเลย ในเมื่อเจ้าตกอยู่ในกำมือของข้า ก็มิใช่เรื่องง่ายที่คิดจะหลบหนี ! 

 

“อืมมมม … ” 

 

ไป๋หยานอยากจะแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอีกครั้ง ทว่าบุรุษที่อยู่เบื้องหน้าพลันกดริมฝีปากที่เย็นชาปิดกั้นถ้อยคำทั้งหมดของนางเสียก่อน

 

ภายใต้ร่างของนางคือม้านั่งอันเย็นเยียบ ทว่าไป๋หยานไม่รู้ว่าแผ่นหลังของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อใด นางรู้สึกได้ถึงลิ้นอุ่น ๆ ของชายหนุ่ม จากนั้นไป๋หยานก็ไม่ลังเลใด ๆ อีก นางกัดลิ้นของเขาทันที

 

เลือดไหลออกมาเต็มปาก ชายหนุ่มเพียงส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ พร้อมกับขมวดคิ้ว หากแต่ก็ไม่ยอมปล่อยสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของตน

 

รสชาติของนางนั้นดีงามเสียเหลือเกิน เช่นเดียวกับเมื่อหกปีก่อน คืนแห่งความอับอายของเขา ! 

 

“อ๊า…  !  !  ! ” 

 

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดแหลมของเด็กสาวผู้หนึ่งดังขึ้นจากนอกศาลา คิ้วของตี้คังพลันเลิกขึ้น เขาย่นหน้าผากเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวคมของเขาฉายประกายเย็นยะเยือก

 

เวลานั้นภายนอกศาลา เด็กสาวกำลังยกมือปิดปาก ทีท่าไม่อยากจะเชื่อ นัยน์ตาของนางตื่นตะลึง ร่างบอบบางของนางสั่นเทา 

 

เป็นที่รู้กันดีว่าอ๋องพระราชทานผู้นี้เป็นโรครักความสะอาด และไม่เคยให้สตรีใดใกล้ชิด เดิมทีนางเพียงแค่แตะปลายแขนเสื้อของเขา ก็ยังเกือบถูกตัดมือ

 

ทว่าตอนนี้ เขากำลังจูบผู้หญิง ?

 

ไม่ ! 

 

นางไม่เชื่อสิ่งนี้ ….

 

“ออกไปซะ ! “

 

เสียงข่มขู่เย็นเยือกนั่นทำให้เด็กสาวสะดุ้ง และกลับคืนสู่ความเป็นจริง นางเงยหน้าขึ้นจึงพบกับนัยน์ตากระหายเลือดของชายหนุ่ม เขากำลังจ้องมองนางอยู่ 

 

ในเวลานั้นเอง ภาพบุรุษเลือดเย็นที่สั่งการให้องครักษ์ตัดมือของนางพลันปรากฏขึ้นในใจ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นซีดด้วยความหวาดกลัว  นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจจ้องมองไปที่ใบหน้าของไป๋หยาน ซึ่งยามนี้มีเส้นผมของชายหนุ่มบดบังไว้ นางกัดริมฝีปากหมุนตัวเดินกลับไปตามทางที่มา

 

ครั้นองค์หญิงหกจากไปแล้ว ไป๋หยานก็ดันตัวลุกขึ้นจากม้านั่ง นางเลียเลือดบริเวณริมฝีปากล่าง

 

“ท่านคงมีรสนิยมชอบให้ผู้อื่นเห็นฉากรักของตนเองล่ะสิ แต่มิใช่ข้า”

 

“ไป๋หยาน” ตี้คังเชยคางไป๋หยานขึ้น ริมฝีปากของเขาขยับเข้าใกล้อีก เขากล่าวด้วยน้ำเสียงคุกคามว่า “ตลอดชีวิตนี้ อย่าหวังว่าจะพ้นมือข้าไปได้ !  เพราะต่อให้เจ้าหนีข้าไปสุดขอบโลก ข้าก็จะตามหาเจ้าจนกว่าจะเจอ ! “

 

จากนั้นข้าก็จะปราบพยศให้เจ้าสิ้นฤทธิ์ ! 

 

รอยยิ้มของไป๋หยานแข็งค้าง ก่อนที่นางจะตั้งสติได้ ชายหนุ่มตรงหน้าก็จากไปแล้วอย่างรวดเร็ว

 

‘ตี้คัง กำลังสงสัยเรื่องการมีตัวตนของเฉินเอ๋อ …’  ความรู้สึกอุ่น ๆ  จากนิ้วของเขายังคงอยู่ที่ปลายคางของนาง นั่นทำให้สีหน้าของไป๋หยานดำคล้ำลง ‘เช่นนั้นข้าต้องหาทางส่งเฉินเอ๋อออกจากอาณาจักรหลิวฮั่วโดยเร็วที่สุด’

 

เพราะหากตี้คังต้องการตรวจสอบอย่างจริงจัง  ย่อมมิใช่เรื่องยากเลยที่จะพบที่พักอาศัยของเฉินเอ๋อ ทว่าตอนนี้เขาเพียงแค่สงสัย หากข้าส่งเฉินเอ๋อออกไปจากที่นี่ย่อมเป็นการดีกว่า ….

 

ไม่ควรรีรอ ! 

 

ข้าต้องรีบกลับไปจัดการ ! 

 

คิดมาถึงตรงนี้ ไป๋หยานไม่มัวรีรอ นางรีบผลุนผลันลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินไปที่ทางออก

 

*****

 

ณ พระตำหนักเฟิงหลวน

 

หนิงไต้รีบกลับไปที่ตำหนักของนางพร้อมความโกรธที่ยังคงคุกรุ่น พระพักตร์ของนางเขียวคล้ำจากความโกรธเกรี้ยว

 

“เสด็จแม่ … ” ไป๋รั่วตามเข้ามา สีหน้าของนางเจ็บปวด “ทั้งหมดเป็นความผิดของเรา หากมารดาของหม่อมฉันอบรมนางดีกว่านี้ นางก็คงไม่ดื้อด้านถึงเพียงนี้”

 

หนิงไต้หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตน “เรื่องนี้หาใช่ความผิดของเจ้าไม่ เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานมามากแล้ว ยามนี้ฮ่องเต้ไว้วางพระทัยในตัวอ๋องคังมาก หากแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป รอให้ฮ่องเต้สูญเสียความไว้วางพระทัยในตัวอ๋องคังก่อนเถิด แล้วราชสำนักของเราจะคิดบัญชีกับเขารวบยอดทั้งเก่าทั้งใหม่พร้อมกันเลยทีเดียว !”

 

***จบตอน ฮองเฮาทำตัวเองให้ดูโง่ (3)***

Novel
Novel
Novel