ตอนที่ 20 ความกังวลของฮองเฮา

ม่อชีชีตื่นตระหนก 

 

“ท่านอ๋องชีเสียนรับสั่งว่ากระไรนะเพคะ ? ฝ่าบาทต้องการที่จะสังหารหม่อมฉันงั้นหรือเพคะ ?”

 

“เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะทรงปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ กระนั้นหรือ ?”

 

อ๋องชีเสียนทอดพระเนตรมองนาง

 

ม่อชีชียิ้มให้เขาอย่างใจเย็น

 

“ที่พระองค์รับสั่งมาไม่ผิด ตระกูลม่อมีอำนาจมากเกินไปไม่ว่าจะเป็นราชสำนักหรือฝ่ายใน พวกเราล้วนคือเสี้ยนหนามในสายพระเนตรของฝ่าบาท เช่นนั้นเป้าหมายแรกของฝ่าบาทจึงเป็นหม่อมฉัน หลังจากนั้นตระกูลม่อก็จะเป็นเป้าหมายถัดไป”

 

“ทว่ายามนี้ฝ่าบาทก็ทำได้เพียงซ่อนองค์อยู่ในเงามืด พระองค์จะไม่ออกหน้าปะทะกับตระกูลม่อโดยตรง นั่นคือเหตุที่ว่าไยเราต้องปกปิดการลอบสังหารครั้งนี้ไว้เป็นความลับ หากฝ่าบาททรงไต่สวน เชื่อแน่ว่าต้องทรงหาวิธีกลั่นแกล้งตระกูลม่อเป็นแน่ และเมื่อถึงเวลานั้นฝ่าบาทก็จะสามารถกำจัดตระกูลม่อได้อย่างเปิดเผย” ท่านอ๋องชีเสียนวิเคราะห์

 

ม่อชีชีพยักหน้าหงึกหงัก

 

“จริงเช่นที่ท่านอ๋องรับสั่ง เช่นนั้นตอนนี้ให้หม่อมฉันดูแผลของพระองค์ก่อนเถิดเพคะ”

 

อ๋องชีเสียนพยักหน้าอนุญาต

 

ภายหลังจากที่ทำแผลเรียบร้อยแล้ว อ๋องชีเสียนก็ยังเป็นกังวลเกี่ยวกับม่อชีชี

 

“เจ้ายังคิดที่จะกลับวังหลวงอีกหรือไม่ ?”

 

ม่อชีชีพยักหน้า “แน่นอนว่าหม่อมฉันต้องกลับเพคะ หากหม่อมฉันไม่กลับ ฝ่าบาทคงต้องส่งคนมารับตัวหม่อมฉันถึงจวนเจิ้นกว๋อกงอย่างแน่นอนเพคะ”

 

“เจ้าไม่กลัวว่าฝ่าบาทจะพยายามทำร้ายเจ้าอีกกระนั้นรึ ?” เขายังคงเป็นกังวล

 

ม่อชีชีกล่าวอย่างง่าย ๆ

 

“แม้ว่าหม่อมฉันจะกลัว หากแต่หม่อมฉันจะทำกระไรได้เพคะ ทรงคิดว่า หากหม่อมฉันไม่กลับไป หม่อมฉันจะหนีพ้นหรือเพคะ ? ในเมื่อฝ่ายนั้นเลือกที่จะลอบกัด นั่นย่อมแสดงว่าเขายังไม่คิดจะแตกหักกับตระกูลม่อ เขาคงปรารถนาให้หม่อมฉันประสบเหตุนอกวังหลวง เพื่อที่จะได้พ้นจากข้อครหาทั้งปวง เขายังไม่กล้าที่จะเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลม่ออย่างเปิดเผย หากมีเหตุใดเกิดขึ้นกับหม่อมฉันขณะที่หม่อมฉันอยู่ในวังหลวง บิดาของหม่อมฉันย่อมไม่มีวันยอมเป็นแน่ เช่นนั้นเขาจึงไม่อาจลงมือกับหม่อมฉัน ตราบใดที่หม่อมฉันยังอยู่ในวังหลวง หม่อมฉันก็จะปลอดภัยเพคะ”

 

ท่านอ๋องชีเสียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล เจ้าคิดการณ์ได้รอบคอบมากกว่าก่อนนัก”

 

ม่อชีชีหัวเราะ “ถูกต้อง เช่นนั้นเราต้องไม่ให้บิดาของหม่อมฉันรู้เรื่องนี้ หม่อมฉันไม่ต้องการให้ท่านพ่อต้องเป็นกังวล ทั้งยิ่งไม่ต้องการให้ท่านพ่อเป็นศัตรูกับฝ่าบาท”

 

รอให้ม่อชีชีผู้นี้กลับคืนสู่ยุคสมัยของตัวเองได้ก่อนเถิด หากพวกท่านอยากจะฆ่ากันนัก ก็เชิญตามสบาย แต่อย่าลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ข้าเพียงต้องการหาวิธีที่จะกลับคืนสู่ยุคของตนเอง

 

“นี่เจ้าไม่ได้เกลียดฝ่าบาทหรอกรึ ?”

 

อ๋องชีเสียนเอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง เหตุใดนางยังเฝ้าแต่คิดถึงเขาอยู่ได้ ?

 

ม่อชีชีทำได้เพียงถอนหายใจ

 

“มีอะไรที่หม่อมฉันต้องเกลียด ? แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังมีเรื่องที่ต้องทรงกังวล”

 

นางไม่ได้รักทั้งก็ไม่ได้เกลียดจวินเชียนเช่อ

 

ทว่าถ้อยคำของนางกลับทำให้อ๋องชีเสียนเข้าพระทัยไปอีกทาง ไม่ว่าเขาจะทำเพื่อนางมากมายเพียงไร เขาก็ไม่อาจเทียบได้กับตำแหน่งของจวินเชียนเช่อที่อยู่ในหัวใจนาง แม้ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์ที่จะสังหารนาง นางก็ยังคงอภัยให้เขา

 

ม่อชีชีกินมื้อค่ำในจวนเจิ้นกว๋อกง ก่อนที่จะออกเดินทางกลับวังหลวง ทว่าเพียงไม่นานหลังจากที่ขบวนรถม้าของฮองเฮาเคลื่อนออกจากจวน พวกเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับการลอบสังหารอีกครั้ง บุรุษร่างกำยำกว่าสิบคนในชุดดำโอบล้อมรถม้าของฮองเฮา

 

ทหารราชองครักษ์ของฮองเฮาต่อสู้กับมือสังหาร

 

ทว่ามือสังหารเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขาสามารถเอาชนะเหล่าทหารองครักษ์ได้อย่างง่ายดาย

 

ม่อชีชีมองสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก นางไม่อาจห้ามความวิตกกังวลในใจได้ อย่าบอกนะว่า วันนี้นางจะต้องพบจุดจบ ก็กลางวันแสก ๆ ในจวนเจิ้นกว๋อกงแท้ ๆ พวกเขาก็ยังกล้าลงมือ แล้วก็มาตอนนี้อีก

 

ในขณะที่นางกำลังเป็นกังวลอยู่นั้น เทวดาผู้พิทักษ์พลันปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง

 

“ชีชี—”

 

“ท่านอ๋องชีเสียน—”

 

ม่อชีชีมองเขาอย่างอัศจรรย์ใจ

 

“มากับข้า !”

 

เขาคว้าแขนนางพร้อมกับรับตัวนางลงจากรถม้า ก่อนที่จะพานางหายไปในตรอกที่มืดมิด

 

ชั่วขณะนั้นเอง ก็ปรากฏประกายวาบบนท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคะนองกึกก้องอย่างน่ากลัว

 

ภายในห้องทรงพระอักษร จวินเชียนเช่อกำลังยุ่งอยู่กับฎีกา ครั้นเกิดเสียงฟ้าผ่าภายนอกเขาก็เงยหน้าขึ้น

 

สายลมโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าอีกไม่นานสายฝนก็คงจะเทลงมา หัวใจของเขารู้สึกกระสับกระส่าย

 

ชั่วขณะนั้น องครักษ์ผู้ซึ่งได้รับบาดเจ็บก็ก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรพร้อมกราบทูลถวายรายงานบางอย่าง

 

ครั้นจวินเชียนเช่อได้รับรายงาน ก็ดูเหมือนว่าเขาจะแปลกใจมาก เขารีบร้อนลุกขึ้นก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

 

***จบตอน ความกังวลของฮองเฮา***

Novel
Novel