ตอนที่ 25 ฮ่องเต้ก่อไฟ

จวินเชียนเช่อเป็นผู้ที่ชอบให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาจงใจขัดขวางม่อชีชีไม่ให้นางได้มีโอกาสออกไปพบกับอ๋องชีเสียน – จวินเยว่เหิน

 

ม่อชีชีหอบหิ้วความโกรธตรงไปที่ห้องเครื่อง แม้ว่าห้องเครื่องนี้จะไม่ได้ใหญ่โตนัก ทว่ามันก็ได้รับการตกแต่งอย่างงดงาม และสะอาดสะอ้าน มันอาจจะมีไว้ เพื่อสนองพระประสงค์ของฮ่องเต้เป็นครั้งคราว

 

จวินเชียนเช่อเป็นฮ่องเต้ที่ทรงงานอย่างแข็งขัน พระองค์ไม่ทรงมองข้ามฎีกาแม้ว่าจะทรงพระประชวร ทรงมีรับสั่งให้ขันทีนำฎีกาทั้งหมดมาส่งที่พระตำหนักยวี่จิง หลังจากเสวยโอสถแล้ว พระองค์ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย จึงรีบลุกจากแท่นพระบรรทมทันทีจากนั้นก็ตรงไปประทับนั่งที่โต๊ะทรงพระอักษร เพื่อทบทวนฎีกา

 

เพียงพริบตา เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม (ประมาณ 1 ชั่วโมง) ม่อชีชีก็ยังไม่กลับมา ยามนี้ฮ่องเต้เริ่มรู้สึกเป็นกังวล แท้จริง ที่เขาสั่งให้นางต้มโจ๊กก็เพียงเพื่อเป็นการลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยคุณลักษณะเจ้ายศเจ้าอย่างของนาง นางไม่มีวันทำอะไรเช่นการต้มโจ๊ก ก็แล้วเหตุใดนางจึงยังไม่กลับมา ?

 

จวินเชียนเช่ออ่านฎีกาต่อไป  ทว่าจิตใจของเขากลับไม่อาจจดจ่อกับฎีกาที่อยู่ในมือได้ ภาพร้าย ๆ พลันปรากฏขึ้นในหัวของเขา เขาอดทนรอต่อไปไม่ไหวจึงลุกขึ้นยืนจากนั้นก็เสด็จออกจากห้องบรรทม

 

ในทางกลับกัน ณ ตอนนี้ม่อชีชีผู้ซึ่งอยู่ในห้องเครื่อง ก็กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนึกแค้นจวินเชียนเช่อเข้าไส้ ต้มโจ๊กเป็นเรื่องง่าย ๆ สำหรับนาง ทว่าสิ่งที่ยากเย็นสำหรับนางก็คือเรื่องข้าวของเครื่องใช้ในยุคโบราณนี่ ไม่ว่าอย่างไร ในโลกยุคปัจจุบันนางก็คือคุณหนูจากตระกูลมั่งคั่ง นางจะเคยเรียนรู้วิธีการใช้เตาดินนี้ได้แต่ที่ใด ? นั่นคือเหตุที่ว่าไยในเวลานี้จึงปรากฏควันดำลอยออกมาจากห้องเครื่อง

 

ม่อชีชีคุกเข่าหน้าเตาดิน  กระพือไฟราวกับจะให้ตายกันไปข้างนึง หากแต่ไม่ว่านางจะออกแรงมากเพียงใด ก็ปรากฏเพียงควันทว่าไร้วี่แววของไฟ ไม่ช้านางคงได้ตายจากการขาดอากาศหายใจ

 

แค่ก แค่ก แค่ก

 

จวินเชียนเช่อก้าวเข้ามา ประสบกับภาพที่น่าอนาถ เขาโบกมือไล่ควันพร้อมกับตำหนิม่อชีชี “ม่อชีชี เราให้เจ้าต้มโจ๊ก มิใช่ให้เผาห้องเครื่อง”

 

นางนึกทำตาประหลับประเหลือกใส่เขาหนึ่งที ขณะเดียวกันก็โน้มกายเข้าหาเขาพลางกล่าวขำ ๆ “ฝ่าบาท ไม่ทรงคิดบ้างหรือว่ากลุ่มควันเหล่านี้ทำให้พวกเราเหมือนล่องลอยอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า ? แค่ก แค่ก แค่ก”

 

จวินเชียนเช่อเหยียดแขนออกเขกหัวม่อชีชีอย่างไม่สบอารมณ์นัก “เชื่อเจ้าเลยคิดได้ไง” จากนั้นเขาก็คว้ามือนางพลางลากออกจากห้องเครื่อง

 

ตอนนี้ม่อชีชีอยู่นอกห้องเครื่อง ได้รับอากาศบริสุทธิ์ รู้สึกได้ถึงการมีชีวิตอยู่ “อย่างที่คาด อากาศภายนอกช่างสดชื่นจริง ๆ”

 

จวินเชียนเช่อจ้องมองนางเยาะ ๆ ก่อนจะกระเซ้าว่า “เจ้าไม่ชอบอยู่บนสวรรค์แล้วงั้นรึ ?”

 

“แหะแหะ ปกติแล้วสวรรค์เป็นที่อยู่อาศัยของเทพเซียนเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน ไหนเลยจะมีโชคได้เพลิดเพลินบนสวรรค์ ทว่าหากฝ่าบาทปรารถนา พระองค์ก็สามารถขึ้นสวรรค์ไปสัมผัสประสบการณ์สักชั่วขณะ” นัยน์ตาที่ใสกระจ่างกะพริบอย่างซุกซนใส่ตาเขา

 

จวินเชียนเช่อจ้องมองนางอย่างอับจนหนทาง เขาคร้านที่จะต่อล้อต่อเถียงกับนาง

 

“ฝ่าบาท ว่าแต่พระองค์ทรงมาทำอะไรที่นี่เพคะ ?” ม่อชีชีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ หรือที่เขามาที่นี่ เพียงเพื่อจะดูนางทำเรื่องโง่ ๆ ? อีตาทุเรศนี่

 

“ในเมื่อฮองเฮาไม่รู้วิธีต้มโจ๊ก เจ้าก็น่าที่จะยอมรับเสียแต่ทีแรก ไม่จำเป็นที่จะต้องมาอดทนทำอะไรเช่นนี้เลย” จวินเชียนเช่อเอ็ดขึ้นอีกครั้ง หญิงผู้นี้รู้จักคำว่าอดทนตั้งแต่เมื่อใด ?

 

ม่อชีชีไม่พอใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินคำปรามาสดังกล่าว “ฝ่าบาท พระองค์ไม่ควรจะดูถูกผู้อื่นนะเพคะ ! ด้วยความสัตย์จริง หม่อมฉันปรุงอาหารได้เก่งมาก !”

 

จวินเชียนเช่อหันกลับไปมองกลุ่มควันที่ลอยละล่องออกมาจากห้องเครื่อง ก่อนที่จะเหลียวกลับมามองนาง

 

เห็นชัดว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ม่อชีชีอยากจะซัดเขาให้หมอบ  นางเดือดจัดขณะกล่าวว่า “ก็แค่หม่อมฉันไม่รู้วิธีก่อไฟ”

 

จวินเชียนเช่อเย้านาง “นับเป็นครั้งแรกที่เราได้ยินว่ามีผู้ที่ปรุงอาหารเป็น หากแต่ก่อไฟไม่เป็น”

 

ม่อชีชีไม่พอใจ “ฝ่าบาท พระองค์ไม่ทรงทราบหรอกว่าการก่อไฟในเตาดินน่ะยากเย็นเพียงไร หากพระองค์ไม่ทรงเชื่อหม่อมฉัน จะทรงทดลองด้วยองค์เองก็ได้นี่เพคะ”

 

ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านทำได้ ฮึ่ม ! ท่านกล้าหัวเราะเยาะคุณหนูผู้นี้ได้อย่างไร คอยดูเถอะ คุณหนูผู้นี้จะทำให้ท่านหน้าแตกยับเยิน !

 

จวินเชียนเช่อชายตามองนางอย่างดูหมิ่น “กะแค่ก่อไฟยากที่ใดกัน”

 

ม่อชีชีหัวเราะหยัน “เช่นนั้น หม่อมฉันคงต้องรบกวนฝ่าบาทก่อไฟหน่อยแล้วเพคะ หม่อมฉันจะได้ต้มโจ๊ก พระองค์ทรงคิดเห็นเช่นไร ? มาดูความสามารถของพระองค์กัน !”

 

จวินเชียนเช่อทอดพระเนตรมองนาง ก่อนที่จะสาวพระบาทก้าวเข้าห้องเครื่อง

 

ม่อชีชีรีบก้าวตามอย่างรวดเร็ว

 

***จบตอน ฮ่องเต้ก่อไฟ***

Novel
Novel