ตอนที่ 26 พวกเรา ! จับท่านรองเว่ยแก้ผ้าอาบน้ำ !

“เอ๋ ?” ครั้นเมื่อเธอยกมือขึ้นดู จึงเห็นคราบเขม่าเต็มมือ เสียงหัวเราะเจื่อน ๆ ของเธอจึงดังขึ้นด้วยสามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที


“ทุกอย่างเป็นไปตามที่รองผู้บัญชาการเว่ยบัญชาการ !” หลิวจ่งเทียนประกาศกร้าวต่อหน้าเหล่าทหารทุกนายอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะตรงเข้ามาเอ่ยถ้อยคำกับหนุ่มน้อยอัปลักษณ์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


“เจ้าทำสำเร็จแล้ว ทว่า ออกมานอนนอกกระโจมดังเช่นเมื่อคืนย่อมล้มป่วยได้ง่าย หากเจ้าไม่คุ้นชินนอนเบียดเสียดกับเหล่าทหาร ก็กลับมานอนที่กระโจมข้า !” กล่าวจบเขาก็เดินนำเหล่าทหารจากไปทิ้งให้ชีชียืนงงอยู่เช่นนั้น เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอออกมานอนนอกกระโจม ? นี่เขาแอบย่องมาดูเธอกลางดึกกระนั้นหรือ ?


ทันทีที่ท่านอ๋องสามหลีกไปจากที่นั้น บรรดาทหารน้อยใหญ่ทั้งหลายต่างเข้ามารุมยกตัวชีชีโยนลอย พลางส่งเสียงเฮสนั่นในฐานะผู้กล้าประจำทัพ


“พาท่านรองเว่ยไปอาบน้ำเสียก่อน เนื้อตัวมอมแมมแย่แล้ว พวกเรามาช่วยกันจับท่านรองเว่ยถอดเสื้อผ้าอาบน้ำให้สะอาดเอี่ยมไปเลยดีไหม ?”


“ไปเลย !”


เว่ยชีชีตกใจจนเหงื่อแตกท่วมหัว เพียงกระโจนลงจากมือไม้ของทุกคนมาได้เธอก็วิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว เจ้าคนพวกนี้ทำกับเธอเฉกเช่นบุรุษจริง ๆ นี่ถึงกับคิดจะเปลื้องผ้าแช่น้ำกันเลยทีเดียว ขืนเป็นเช่นนั้นเธอจะเอาหน้าที่ไหนไปพบผู้คนได้เล่า ?


ยิ่งอีกฝ่ายวิ่งหนี ทุกคนก็ยิ่งนึกว่าเล่นด้วย แต่ละคนต่างวิ่งไล่กวดส่งเสียงตะโกนไล่หลังเธออย่างสนุกสนาน


“จับท่านรองเว่ยแก้ผ้า ! ทุกคน ใครจับท่านรองเว่ยไปอาบน้ำได้ ผู้นั้นมารับรางวัลใหญ่ไปเลย !”


“ไม่เอา ไม่เอา !” เธอตกใจจะบ้าตายอยู่แล้ว เธอยิ่งควบฝีเท้าหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ร่างน้อย ๆ หลบหลีกผ่านกระโจมน้อยใหญ่มุ่งหน้าเข้าหากระโจมของหลิวจ่งเทียนในทันที ไม่ต้องรั้งรอนึกคิดอันใดอีกแล้ว เมื่อร่างบางเคลื่อนหายไปในกระโจมใหญ่อย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่คาดการณ์ไว้นั้นคือ มีเพียงกระโจมของหลิวจ่งเทียนผู้เดียวเท่านั้นที่จะหยุดยั้งความบ้าระห่ำของสหายร่วมทัพของเธอได้


เมื่อบรรดาทหารทั้งหลายเห็นชีชีหนีเข้าไปในกระโจมท่านอ๋อง ทุกฝีเท้าพลันหยุดชะงัก ต่างคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนจะถอยกลับอย่างเงียบเสียง ผู้ที่กล้าแหย่หนวดเสืออย่างท่านอ๋อง คงมีเพียงพวกที่อยากศีรษะหลุดจากบ่าเท่านั้น


หลิวจ่งเทียนเห็นเว่ยชีชีผู้วิ่งพรวดเข้ามากำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั้งใบหน้าทั้งศีรษะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำเลอะเทอะสีดำในสภาพน่าเวทนาอย่างที่สุด สองแขนท้าวอยู่บนหัวเข่าทั้งสอง ปากอ้ากว้างหายใจอย่างหนักหน่วงบ่งชัดว่าเจ้าหนุ่มน้อยวิ่งหนีบางสิ่งมาอย่างสุดใจขาดดิ้น


ท่านอ๋องหนุ่มลุกขึ้นจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกทะแม่งชอบกล เจ้าหนุ่มผู้นี้ เมื่อไหร่จะรู้จักเดินเหินให้ถูกกาละเทศะเสียบ้าง นี่ถึงกับก้าวพรวดพราดเข้ามาในกระโจมใหญ่โดยไม่ได้รับอนุญาต ทั่วทั้งค่ายทหารนี้ เห็นจะมีเพียงเจ้าหนุ่มนี่ผู้เดียวเท่านั้นที่ขวัญกล้ากระทำเช่นนี้


ชีชีหอบหายใจกว่าค่อนวัน* กว่าลมหายใจจะสงบเป็นปกติ เธอชี้ออกไปนอกกระโจม “เจ้าพวกนั้นมันบ้าไปแล้ว พวกมันจะ…”
*ค่อนวัน หมายถึง นานมาก


เธอจ้องหน้าหลิวจ่งเทียนด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน “เอ่อ… ที่ท่านกล่าวเมื่อครู่ ยังจะเป็นไปตามนั้นอยู่หรือไม่ ?”


“เรื่องใด ?”


“ก็ที่บอกว่าข้าอยากมานอนที่กระโจมใหญ่เมื่อไรนั้นย่อมได้อย่างไรเล่า !”


ชายหนุ่มผงกศีรษะรับคำ เว่ยชีชีดีใจจนเนื้อเต้น “เยี่ยมไปเลย ! ท่านรู้ไหม กลิ่นเท้าของทหารท่านเหม็นบรรลัยจนข้านอนไม่ได้เลยทีเดียว หากจะเปรียบกันแล้ว ผ้าปูพื้นนี้ยังจะดีกว่ากันแยะ !”


เว่ยชีชีก้มลงมองฝ่ามือทั้งสอง แล้วมองไล่ไปตามเนื้อตัว ทั้งน้ำมันทั้งฝุ่นทรายมืดตึ้บพวกนั้นกระเด็นมาใส่ร่างเธอ ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยต้องอยู่ในสภาพน่าทุเรศเช่นนี้มาก่อน เช่นนั้นหญิงสาวจำต้องกัดฟันเดินเข้าไปหาหลิวจ่งเทียน “ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องอยากเอ่ยขอ”


“พูดมา !” เขาหย่อนกายนั่ง


“ขอข้าอาบน้ำที่นี่ได้ไหม ?”


“เพียงเปิ่นหวางผู้เดียวเท่านั้นสามารถชำระกายในที่นี้ได้ พวกทหารต้องไปอาบน้ำที่แม่น้ำด้านนอก !” เสียงตอบเย็นชาอย่างที่สุด


“เฮ้ ๆ ! หลิวจ่งเทียน อย่างนี้มันไม่ขี้ตืดไปหน่อยรึ !”


คิ้วคมเข้มของท่านอ๋องหนุ่มจิกเข้าหากันในทันที “เปิ่นหวางเคยบอกแล้วว่า อย่าได้เอ่ยเรียกนามเปิ่นหวาง เรียกเปิ่นหวางว่าท่านอ๋อง !”


“หลิวจ่งเทียน !” ชีชียังก้าวตรงเข้าหา ทั้งยังยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาแทบจะชิดหน้าอีกฝ่าย ยิ่งในระยะใกล้ หน้าตาเลอะเทอะมอมแมมของเจ้าหนุ่มอัปลักษณ์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงริ้วน้ำสีดำก็ยิ่งน่าขบขันนัก


“อยากจะเดินออกไปเอง หรือจะให้เปิ่นหวางหิ้วปีกออกไป !” กล่าวพลางเขาก็ม้วนเก็บแผ่นกระดาษในมือ ก่อนจะหันมากระชากคอเสื้อชีชี ครั้นเมื่อหญิงสาวเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเกรี้ยวกราดเข้าจริง ๆ น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนลงในทันที


“ท่านอ๋องจะกลับคำมิได้ ท่านบอกให้ข้ามานอนที่นี่ได้ หากข้าชำระกายมิได้ก็แล้วไปเถิด จะอย่างไรข้าก็ไม่ยอมไปอาบน้ำที่แม่น้ำอย่างแน่นอน ปล่อยให้ตัวเหม็น ๆ อย่างนี้ล่ะ ! ถึงตอนนั้นก็อย่ามาหาว่าข้าตัวเหม็นคลุ้งไปทั่วกระโจมก็แล้วกัน”



หลิวจ่งเทียนคลายมือออกก่อนจะชี้ไปที่อ่างไม้ “ชำระกายเรียบร้อยแล้วก็อย่าลืมทำความสะอาดให้แห้งเรียบร้อยเสียด้วยเล่า !”



“รับทราบ ท่านอ๋อง” ชีชีหันไปมองอ่างไม้ด้วยความตื้นตันใจก่อนจะฉุกคิดบางสิ่งขึ้นได้ หญิงสาวหันกลับมาจ้องหน้าท่านอ๋องหนุ่มอีกครา


“วันนี้ท่านอ๋องจะไม่ออกไปสำรวจด้านนอกเสียหน่อยหรือ !”

 

***จบตอน พวกเรา ! จับท่านรองเว่ยแก้ผ้าอาบน้ำ !***

Novel
Novel
Novel