ตอนที่ 6 ไงล่ะ..สุนัขของคุณหนูรอง ?

“ก่อนที่คุณพ่อจะพบหนู และบอกให้หนูกลับมา หนูก็คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่นอกบ้าน หนูเลยรู้สึกว่าตัวหนูเองยังไม่พร้อมสักเท่าไหร่ แต่หนูก็ยังอยากตอบแทนตระกูลเซี่ยบ้าง ดังนั้นเมื่อหนูได้ยินว่า บริษัทของคุณพ่อกำลังประสบปัญหา หนูจึงอยากจะช่วยคุณพ่อในสิ่งที่พอจะทำได้ เพื่อที่หนูจะได้มีคุณสมบัติพอที่จะกลับมายังตระกูลเซี่ย … “

 

เซี่ยฉิงกงรู้สึกตื้นตันใจกับวาทศิลป์ของตนเองจนน้ำตาแทบร่วง ก่อนหน้านี้ ที่เธอไม่อยากกลับมาที่บ้านตระกูลเซี่ย นั่นก็เป็นเพราะบ้านหลังนี้สงบสุขดีอยู่แล้ว เธอไม่อยากกลับมาเป็นตัวปัญหา แต่หลังจากที่เจินเมี่ยวหยูส่งคนไปลอบฆ่าเธอ หวังให้เป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ 

 

เธอจึงต้องการกลับมา สำหรับเธอแล้ว หากจะปล่อยให้ศัตรูหาโอกาสเข่นฆ่าอยู่ฝ่ายเดียว ก็น่าจะดีกว่าหากเราชิงลงมือก่อน !

 

เซี่ยเจิ้งหัวมองเซี่ยฉิงกงด้วยความชื่นชม เขาไม่สนใจแล้วว่าเธอจะสวมชุดอะไรอยู่ตอนนี้ เขาถอดเสื้อนอกของเขาออก จากนั้นก็สวมให้เซี่ยฉิงกงแทน

 

“งั้นที่ลูกไปผับคราวน์คลับนั่นก็เพื่อช่วยพ่อใช่ไหม ?”

 

“ใช่ค่ะ … “

 

เซี่ยฉิงกงจงใจห่อตัว ทำให้เซี่ยเจิ้งหัวรีบสั่งให้คนไปเตรียมน้ำร้อน และพาเซี่ยฉิงกงไปที่สนามหน้าบ้าน

 

เซี่ยชิงฉวนเดินตามมาข้างหลังอย่างไม่สบอารมณ์ เธอกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ !

 

ทันทีที่เซี่ยฉิงกงเดินไปถึงทางเข้าห้องโถง ขณะที่ยื่นขาข้างหนึ่งออกไป เธอก็เห็นเงาสีเทาวิ่งเข้ามาหา

 

“โฮ่ง โฮ่ง !”

 

สุนัขขนสีขาวกระดิกหาง จากนั้นก็กัดขาของเซี่ยฉิงกงอย่างแรง

 

“อ๊า !”

 

เซี่ยฉิงกงผงะ เธอรีบสะบัดขาเพื่อเหวี่ยงสุนัขนั่นออกไป

 

จังหวะนั้น สุนัขก็กัดเข้าที่ถุงน่องของเซี่ยฉิงกงจนขาดเป็นรูขนาดใหญ่ เธอเหยียดปากเยาะเย้ย เธอมองเจ้าสุนัข ก่อนจะทิ้งตัวลงบนพื้น แล้วกลิ้งตัวไปพร้อมกับเจ้าสุนัขขนขาว

 

“รีบช่วยคุณหนูใหญ่ไว ๆ !”

 

เซี่ยฉิงกงมองบรรดาบอดี้การ์ดข้าง ๆ ขณะแสร้งทำทีว่ากำลังรับมือเจ้าสุนัขขนขาวนี่

 

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นต่างวิตกกังวล พวกเขากลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ  หากแต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะลงมือ

 

สุนัขขนขาวตรงหน้าแลดูเหมือนหมาบ้า ทว่าขนของมันกลับนุ่มราวกับได้รับการดูแลอย่างสม่ำเสมอ

 

ครั้นเหลือบไปเห็นเซี่ยชิงฉวนที่ยืนกอดอกดูการแสดงที่น่าสนุกนี่จากระยะไกล ๆ เซี่ยฉิงกงก็เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

ต้อนรับกันด้วยวิธีนี้เนี่ยนะ !

 

ทันทีที่เห็นว่ากลุ่มบอดี้การ์ดกำลังจะเข้ามาล้อมกรอบเธอ เซี่ยฉิงกงก็ตะโกนออกมาทันที

 

“อย่าขยับ !”

 

กลุ่มบอดี้การ์ดถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาไม่สามารถทำร้ายสัตว์เลี้ยงของคุณหนูรองได้ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้สุนัขทำร้ายคุณหนูใหญ่ได้เช่นกัน

 

ครั้งนี้เป็นเซี่ยฉิงกงที่สั่งให้พวกเขาหยุดเอง และนั่นทำให้พวกเขารู้สึกกดดันน้อยลง หากแต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้สบายใจก็ได้ยิน เซี่ยฉิงกงตะโกนออกมาเพื่อเคลียร์ทางด้วยเสียงที่ฟังดูน่ากลัว

 

“นี่มันหมาบ้า อย่าเข้ามา เดี๋ยวมันจะกัดเอา !”

 

เซี่ยชิงฉวน และเจินเมี่ยวหยูยืนดูอย่างเฉยเมย นี่ถือเป็นบทเรียนสำหรับ เซี่ยฉิงกงที่สะเออะอยากเป็นคนตระกูลเซี่ย !

 

แม้ว่าเซี่ยฉิงกงจะเพิ่งตะโกนจบ ทว่าจู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าเธอหยิบมีดออกมาจากไหน ใบมีดที่แหลมคมส่องประกายอย่างเย็นเยียบภายใต้แสงไฟ

 

เพียงไม่ช้าใบหน้าของเซี่ยชิงฉวนก็เปลี่ยนไป หัวใจของเธอแทบกระโจนออกมานอกอก ก่อนที่เธอจะทันได้ตะโกนออกไป เธอก็ได้ยินเสียงร้อง “เอ๋ง” แข้งขาของเธอพลันอ่อนยวบ

 

เซี่ยฉิงกงเตะสุนัขขนสีขาวที่ถูกแทงจนตายออกไป จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เธอหยิบเสื้อผ้าที่ถูกสุนัขกัดขาดขึ้นมา พร้อมกับโยนมีดในมือลงไปที่พื้น

 

เสียงดังโวยวายนี้ ทำให้เซี่ยเจิ้งหัวและคนอื่น ๆ ตื่นตัว เซี่ยเจิ้งหัวรีบวิ่งมาคว้าแขนของเซี่ยฉิงกงพลางไถ่ถาม

 

“ลูกเป็นอะไร เป็นอะไรมากไหม หมาตัวนี้กัดหนูตรงไหนบ้าง ?”

 

นัยน์ตาของเซี่ยชิงฉวนร้อนผ่าว เธอกำลังจะก้าวไปข้างหน้า เพื่อจะด่าทอฉิงกง หากแต่แม่ของเธอกลับคว้าตัวเธอไว้เสียก่อน

 

มันคือสุนัขฮังกาเรียนแชพเพริ์ดตัวโปรดของเธอ !

 

“หนูไม่เป็นไร”

 

เซี่ยเจิ้งหัวหันไปมองแม่บ้านอย่างตำหนิ “สุนัขตัวนี้มาจากไหนกัน ? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

 

“ดูเหมือนว่าจะเป็นของคุณหนูรองค่ะ … ” ใครบางคนที่อยู่ข้าง ๆ เธอพยายามเตือนเธอให้เงียบ ๆ 

 

“สุนัขนี่เป็นของชิงฉวนงั้นเหรอ ?”

 

***จบตอน ไงล่ะ..สุนัขของคุณหนูรอง ?***

Novel
Novel
Novel